Curaçao, mijn avontuur dat drie maanden eerder moest stoppen

Terwijl in Nederland en de rest van de wereld het Corona virus de overhand had genomen, merkten wij op Curaçao hier vrij weinig van. Natuurlijk spraken wij familie en vrienden en hielden we de nieuwsberichten nauwlettend in de gaten. Echt last van het virus, nee dat hadden we niet. Tot op vrijdag 13 maart (vrijdag de 13e) ook Curaçao aan de beurt was.

Al hoewel het virus zich in Nederland en de rest van de wereld zich verspreidde, bleef het op Curaçao heel rustig. Natuurlijk zaten wij ook al twee weken te wachten op de eerste besmetting. Curaçao leeft van toeristen en er zouden extra vluchten ingezet worden naar Curaçao. Hiermee konden geannuleerde vluchten omgezet worden in een reis naar Curaçao. Vroeg of laat zou ook bij ons het virus wel komen. Anyway, wij genoten lekker van de zon, de gezelligheid, feestjes en ons werk. Toen de eerste besmetting bekend werd gemaakt, was iedereen toch wel een beetje onder de indruk. In één klap werd het voor ons dan ook realiteit en voelden wij dezelfde emoties als al de duizenden, miljoenen andere mensen. Enerzijds maakten wij ons niet echt zorgen, want het was nog maar één besmetting, maar aan de andere kant kwamen de mindere fijne gedachten ook wel boven drijven.

Vier uur na de bekendmaking werd in een persconferentie gezegd dat het luchtruim tussen CUR en NL gesloten zou worden voor tenminste twee weken. De paniek begon toen lichtelijk toe te slaan, want veel familie en vrienden zouden in de aankomende weken aankomen op Curaçao om bij ons langs te komen. Zo bizar hoe die vier uren gelopen zijn en er ging toen echt heel veel emotie door mij heen. Van geen besmetting naar een gesloten luchtruim in vier uur tijd.

In ons huis werd er toch veel over gesproken. Het ene huisgenootje had al meer met het virus te maken dan het andere huisgenootje. Toch hebben we de eerste dagen nog geprobeerd om te genieten van alle leuke dingen en de gezelligheid. In eerste instantie veranderde er op het gesloten luchtruim niet zoveel en waren de maatregelen nog niet zo aangescherpt zoals in Nederland. Zaterdag zijn we dan ook heerlijk naar het strand, Cas Abao geweest en hebben we hier de hele dag genoten. Lekker snorkelen, zonnen en lunchen. In de avond zijn we nog met een grote groep naar Zanzi bar geweest en hier zat de sfeer er zoals altijd goed in. Op dat moment nog niet wetende dat dit ook de allerlaatste stapavond zou zijn, op Curaçao, met ons leuke huis.

De volgende dag werd bekend gemaakt dat de scholen voor een week dicht zouden gaan. In eerste instantie moesten Myke en ik maandag nog heen, maar dit werd bij nader inzien ook afgezegd. Een heel gek idee en ik weet nog dat ik geen idee had hoe ik me hierbij moest voelen. Best een strenge maatregel als er nog maar één besmetting is, toch? Gelukkig drong het snel tot me door en werd de maatregel uit voorzorg genomen. Curaçao is een klein eiland met veel minder ziekenhuis plekken. Als hier het virus echt zou uitbreken, dan kun je echt geen kant op. We besloten om deze week lekker te genieten van het mooie weer, leuke dingen te gaan doen en heel hard hopen dat de school volgende week weer open zou gaan. Ondertussen kregen ook mijn huisgenoten steeds meer berichten dat hun werk niet door kon gaan of kregen zij de vraag om terug naar Nederland te komen. De onzekerheid nam toe..

Voor deze dagen was er al een behoorlijke familie cultuur in ons huis, maar man oh man, wat ben ik dankbaar voor al deze lieve mensen. Ondanks dat iedereen een andere mening had, anders in de situatie stond, zijn we er voor elkaar geweest. Persoonlijk was ik heel erg vastberaden om te blijven, een ander wat minder. Logisch, want de zekerheid nam af en nam af. Fijn dat je dan met zijn allen er voor elkaar kunt zijn en elkaar steunt in de keuze die hij of zij maakt. De meeste huisgenoten hadden dan ook besloten om te gaan of moesten terug in verband met hun studie. We zouden met zeven huisgenootjes overblijven, maar ook daarvan moesten een paar toch terug naar Nederland. Myke en ik hakten de knoop door en hebben donderdag om 08:00 uur onze vliegtickets bij KLM gewijzigd.

De laatste week op het eiland was een gekke week waarbij wij veel afscheid moesten nemen. Wij waren immers de laatsten die vertrokken. Toch hebben we ook nog hele leuke momenten beleefd. Overdag lekker zonnen op het strand, muziek en drankjes erbij. Wel merkte je dat er iedere dag weer andere maatregelen naar buiten werden gebracht, zo moesten ook de leukste feestjes worden gecanceld, is bij een aantal horeca gelegenheden alleen take-out beschikbaar en werden sommige stranden al afgezet. De fijne, onbezorgde sfeer van het eiland was er dan ook niet meer. Nu, hier in Nederland ben ik toch best opgelucht. Op Curaçao sluiten de scholen tot ten minste 16 april, is het luchtruim voor inkomend vliegverkeer gesloten en is de avondklok ingesteld. Gelukkig ben ik hier, bij mijn lieve familie en ben ik toch tevreden met de keuze die ik heb gemaakt. Je zou wellicht denken: “Dan wil je toch direct naar huis?” Maar op dat moment was het daar zoveel beter in vergelijking met Nederland en de rest van de wereld, dat naar huis gaan voor mij nog geen optie was. Toen duidelijker werd dat er minder vluchten zouden gaan, de criminaliteit zou toenemen en de onzekerheid alleen maar groter werd, was de keuze toch ineens niet zo moeilijk meer.

Voor al mijn lieve huisgenootjes, ik ben onwijs trots op jullie! We hebben allemaal dezelfde keuze moeten maken. Een periode waar we maanden naar uit hebben gekeken zo abrupt moeten afsluiten. Sommige hebben hun werk achter moeten laten, de ander stage of de mogelijkheid om af te studeren. Ondanks het feit dat ik maar liefst drie maanden eerder naar huist moet, had ik niets van het eiland en van jullie willen missen.
Ik zie jullie snel bij de volgende BORROL liefjes!

Copa Cabana ’20